Kay Sarap Mag-bike

       Masarap ang mag-bike. Yun bang kung saan-saan ka nakararating nang hindi mo na pinoproblema ang gasolina at pamasahe. Yun nga lang, mararamdaman mo yung pangangalay ng iyong tuhod o di kaya yung pawis na tumatagiktik sa iyong ulo at likuran. Pero, okay lang. Masarap din naman yung mga panibagong mga tanawin na tila naglalaro sa iyong mga mata.
       Yung lumang mountain bike na siyang ibinigay ng aking tito ay pina-ayos ko sa aking itay. Kesa naman hayaan ko na lang itong kitkitin ng kalawang sa bodega. Binilhan ito ng bagong upuan at mga kambyada. Nilagyan din ito ng ilaw upang hindi ka masagasaan 'pag gabi. Pininturahan pa ito upang maging "brand new" yung kalalabasan at para naman halatang hindi mo pinababayaan yung bike mo.
       Maraming naidudulot na maganda ang pag- bike. Mainam itong ehersisyo sapagkat napapanatili nito ang maayos na timbang at pinalalakas nito ang puso mo. Masarap ang mag-bike tuwing umaga sapagkat ang sikat ng araw ay hindi ganoon kalakas at malamig pa ang simoy ng hangin na tila lumilipad ang feeling mo.
       Kung maaari sana, gumamit na lang ng bike yung mga tao kung malapit lang naman ang kanilang pupuntahan. Sa paraang ito kasi, nakakatulong sila sa pagbawas ng polusyon na dumudumi sa ating kahanginan na siya namang nagdudulot ng kung anu-anong mga sakit. Hindi ba't marami talagang biyaya ang dala ng pagba-bike?
       Kung merong isport siguro na gusto kong salihan, yun ay biking. Kaya lang medyo nangangailangan ito ng matinding training. Pero siguro, makakarating din tayo sa puntong iyan. Lahat naman ng bagay natutunan basta't gusto mo at mahal mo ang iyong ginagawa. Nakakaaliw ngang tingnan yung mga bikers na mabilis na dumadaan sa aming lugar. Nakasuot pa nga sila ng kumpletong "gear" para maiiwasan nila ang mga aksidente. Nakakainggit.
       Kailangan, lahat tayo ay may kinakaabalahang isport o di kaya'y gawain na makapagbibigay sa ating katawan ng sapat na ehersisyo. I believe that health is wealth. O di ba, bagong-bago? Hahaha. Pero totoo, mahirap magkasakit dahil mahal ang ospital. At maiiwasan natin ito kung aktibo nating napapanatili ang malakas na pangangatawan.
       O, magba-bike na ako. Sama ka?

Sleepover Before Christmas Time

I know this post is so so late but well, this is just one fun experience, thus I'm blogging it. Sleeping over at a friend's place is not just exciting but comforting as well since you get the chance to tell stories to one another and just ignore the night 'till your eyes close. Glaiza and I woke up at 3:30 am for the simbang gabi while others, who weren't Catholics, continued their slumber. The two of us slept for only about one hour because we talked endlessly that night. Want to do this next Christmas season!!! : )

Changes I See in My Trike Rides

              So the first week of August was really a wet and damp week, huh? I mean, I went to and fro the hospital I’m volunteering in with white shoes splattered in mud and slacks stained with dirt no matter how careful I was to avoid the merciless speeding vehicles whose wheels splash groundwater as it came past me.

            Well, I must say I’m presently more tolerable towards the above situation because maybe, my system has become used to it. Ever since I was in elementary, I have been riding the tricycle that pass a bumpy, unpaved road, causing you to hit your head on its steel many times - and nothing is worst than raining hard when you get home poorly soaked from head to foot.

            Yes, although I’m clamoring about this, I still find riding these down-to-earth three-wheelers fun. I loved sitting on its roof, feeling the cool breeze that brushes through my face. However, there are times that I just wanted to sit on its either soft or rock-hard chairs just to prevent the burning heat of the sun. But since I’m a guy, I need to give way to the girls and the oldies as well.

            Like what I’ve expressed, I’m still amused by commuting in tricycles. You get to see inevitable changes unfold right in front your very eyes. Although it is a rural scenery while traveling along our place, one may notice that wide rice fields are now turning into expansive housing subdivisions. The kantos and kalyes I came familiar with in my day to day ride are giving birth to computer shops, big sari-sari stores, apparel shops, batchoyan, and refilling stations. Barangay chapels are renovated and made more beautiful for the dwellers. Small, kawayan houses turn into concrete ones. Trisikads and tricycles doubled in population, reflecting the increase of residents in our area. Companies arise such as the ice plant and the factory that dresses chicken, providing jobs to the residents.

            Nevertheless, some things remained unaltered. You still get to see a hardworking person in his trisikad who buys scraps in the neighborhood and a man vending in his bicycle a load of chicharon, hoping someone will buy. There is also a guy patiently carrying on his back a furniture which he eagerly sells from house to house.  A mother entices you to eat her freshly prepared bitso-bitso, pancakes, aripahol, and banana cue just to have something to give for her children she sends to school in the nearby public school.

            Good thing, there are still rice fields that relax your tired eyes with its green, refreshing view. I’m glad that trees giving off clean, cool air remain standing in its roots. I smiled on that one time I saw a blue bird swiftly fly past our backyard. I smiled for its existence. I adore the sight of colorful, graceful butterflies hovering on flowers that embellish the streets.

            Like what I’ve said, eversince I was a kid accompanied by my tita or mom in these tricycle rides, our road has been rough and rocky and unpaved. Now that I am commuting on my own, it is still is. I am yet uncertain of the time where residents would experience a smooth ride without having to worry about the mud spattering on their clothes. For now, I’ll continue to enjoy this bouncy and jerky journey and be mesmerized with the amazing changes occurring in the corners of the streets I have been acquainted to as time flies by.

Iimbitahan ko si Lolo Mag-Videoke

         Isang araw, dinala namin ang aming lolo sa St. Paul’s Hospital Iloilo dahil nananakit daw ang kanyang likuran at ubo siya nang ubo. Doon nalaman na may tubig daw ang kanyang baga. Nariyan daw sa 700 ml ang nakuha mula sa nagtitiis niyang baga.

          Buti  na lang at malinis, malapad, at maaliwalas ang silid na aming tinuluyan sa ospital. Mukhang bagong pintura ang mga pader nito at kumpleto naman ito sa kagamitan. Feeling ko nag-hotel lang si lolo. Buti na lang may philhealth at senior citizen card siya kaya’t menos gastos.

          Nagbantay ako buong umaga pero nang dumating na ang aking pinsan, umalis din naman ako para makipagkita sa mga kaibigang sina Ciong at Jo sa Atrium Mall. Dumiretso na lang kami sa SM City para magkwentuhan at mag-bonding upang hindi naman masayang ang madalang naming pagkikita. Kasama rin nila si Lynn na ngayon ko lang mismo nakilala.

          Ang plano namin noong araw na iyon ay mag-videoke kaya’t pumunta kami sa Quantum. Kaya lang maraming mga estudyante at iba pang mga kustomer na pumupuno ng mga videoke rooms kaya’t habang wala pang bakante ay inabala na lang namin ang mga sarili sa mga laro gaya ng basketbol, karera ng sasakyan, hockey, at baril-barilan kung saan parang titirahin mo yung maliliit na aliens na lumilipad. Hindi namin namalayan, marami na palang nakatapos magkaraoke at naunahan na kami ng ibang mga kustomer.

   

   Dumiretso na lang kami sa Bibo pero puno rin. Nagulat lang kami kung ba’t ang daming tao ang nakalibot sa entabladong nakatayo malapit saToy Kingdom . Dumating pala ang mahusay na mang-aawit na si Sarah Geronimo. Simple lang ang kanyang kagandahan at hindi nakakasawa. Parang hindi na siya kumanta at nag-plug lang ng konsyerto niya na gaganapin sa Central Philippine University sa susunod na araw.

           Bago namin makalimutan ang plano namin sa araw na iyon, bumalik kami sa Bibo at nagbabasakaling may bakanteng silid para sa karaoke. Salamat sa Diyos at mayroon nga! Sabik talaga kaming kumanta at the top of our lungs. Kahit hindi abot ang mga nota ay hataw pa rin kami sa pagbirit. Ang finale song namin ay ang “Survivor” ng Destiny’s Child. Ang saya saya lang!

       
         Anong aral ang natutunan ko sa araw na ito? Kung may gusto kang isang bagay na nais mong makamtan, babalik-balikan mo ito bitbit ang pag-asa na may ilalaan para sa iyo. Gaya ng kwento ko, plano talaga namin ang mag-sing-along. Hindi namin natupad ito kapag nawalan kami ng pag-asa na makakanta dahil puno lagi ang mga silid para sa videoke. Kung huminto kami sa paghintay o sa paghanap ng maaaring pagkantahan, eh di siguro nag-malling na lang kami at tumingin-tingin lang sa mga mamahaling mga bagay sa mga pamilihan, hindi ba? Inaasahan din na mahaba ang iyong pasensya habang unti-unti mong inaabot ang iyong mga ninanais. Sa pagbalik ko sa ospital, kinakailangan ko talaga ang asal na ito kasi magiging abala ako sa pagbili ng mga gamot at pagbayad ng mga bayarin. Kapag lumabas na si lolo sa ospital, iimbitahan ko talaga siyang mag-videoke.
          Kaya’t huwag mawalan ng pag-asa at habaan pa ang pasensya. Kung gugustuhin, may mararating.

Polvoron, Si Levin, at Ang Ibong Binabalanse

            Isang araw, tumambay ako sa bahay namin sa city at doon ay chumika ako sa aking pinsan na gumagawa ng matamis at nakakaganang polvoron. Binebenta niya ito ng php 1.25 kada piraso. Marami namang bumibili dahil dinadaanan ang kanyang tindahan ng mga estudyante mula sa malapit na unibersidad. Natatandaan ko pa noong bata ako, bumibili ako ng polvoron at sinisipsip ito mula sa kasama nitong maliit na straw.

           Habang patuloy na naghuhulma ang aking pinsan ng mga bilog na polvoron at binabalot ito sa cellophane, nilalaro ko naman ang kanilang alagang asong si Levin na crossbreed ng shih tzu at Japanese spinx. Napaka-cute naman siyang pagmasadan sa kanyang t-shirt at gusgusing mukha. Parang laruang doggie lang siya na madalas kong matagpuan sa mga toy stores. Tahimik niyang pinagmamasdan ang mga dumaraan na mga tao at mga pumapasadang bisikleta sa eskinita na tila naghahanap ng kalaro.

Si Levin ay naaantok.

Si Levin ay pa-shy effect.

Si Levin ay seductive.

Si Levin ay dedma sa akin.

           Tapos, dahil hindi pa kami close ni Levin kasi parang kumakahol pa siya sa akin sa tuwing nasisilayan niya ako, pumunta na lang ako sa kwarto at pinaglaruan ang parang porselanang ibong naka-display sa shelf. Wala lang, nasasayahan lang akong ilagay ang “beak” nito sa akin daliri na kahit anong gawing galaw ng aking kamay ay hindi pa rin ito nalalaglag.

Ang buhay ay dapat balanse lang.

           Tulad ng ibon na ito, kailangan din natin ng balanse sa buhay- may panahon para sa pagtatrabaho (gaya ng pagtitinda ng polvoron )at may oras din para sa mga kasiyahan sa pang-araw-araw (gaya ng paglalaro kasama ng pet dog mo). Gaya nga ng sabi nila, nakakasama rin ang sobra. Kapag trabaho ka nang trabaho, maaaring magkakasakit ka dahil sa pagod at magtatampo rin ang mga kamag-anak mo dahil parang nawawalan ka na ng oras sa kanila. Kapag sobra naman ang kasiyahan, maaaring makakaligtaan mo rin ang mga importanteng mga responsibilidad sa iyong buhay.

           Sa araw na ito, natutunan ko ang kahalagahan ng “balance” para nang sa ganoon, sakto lang ang enerhiyang ginugugol natin sa lahat ng aspeto ng buhay— mapa-pag-ibig, mapa -pinansyal, o mapa-pamilya man ito.

May Paniki sa Aking Kwarto

          Kagabi, natulog ako sa sala namin. Kasi naman, noong pumunta ako sa aking kwarto, bumulagta sa akin ang isang paniki na sinlaki ng maliit na bote ng mineral water. Nariyan siya sa aking kama, nagsusumikap lumipad nang mataas upang makalabas sa aking bintana.

          Ngunit hirap itong angatin ang sarili at mukhang may sugat pa ang kanyang pakpak na sa aking tanto, siyang dahilan kung ba’t nahulog ito sa aking bintanang kahoy na malalaki ang mga puwang.  Ang paniki ay medyo mataba at kulay dark orange ang kanyang balat. Nakakatakot pa rin itong tingnan kahit mas natatakot ako sa paniking kulay itim. Ang makitang ito’y palundag-lundag sa aking kama ay sapat na upang tumindig ang aking balahibo.

           Kaya’t pumunta ako agad-agad sa sala upang ibalita ang aking nakita sa mga kapamilya kong nanonood ng teleserye. Sumigaw ako, “May kulunatnit!!!  May kulunatnit sa aking kwarto!!!”.  Nanlaki ang mga mata ng aking mga pinsan, lolo’t lola, magulang, at  ng nakatatandang kapatid ko na lalaki maliban lang sa aking nakababatang kapatid na babae. Tanong niya, “Ano ang kulunatnit???”. Siyempre nag-korus ang lahat na sagutin siya, “Ede paniki!!! Ayteh!!!” (Ang kulunatnit ay ang Hiligaynon o Ilonggong salita ng paniki.).

          Tinawag ko ang kanilang atensyon dahil nais kong tulungan nila akong palabasin ang mamal na ito sa aking kwarto. Siyempre, gusto ko nang matulog nang mahimbing pero paano naman mangyayari iyon kung may umaaligid na hayop na mabalahibo at lumilipad-lipad?

          Nang bumalik ako sa kwarto kasama ng aking mga pinsan, namataan ng pinsan kong babae na mabilis itong pumasok sa ilalim ng matres. Siguro natakot ito sa ilaw kaya’t naghanap ng matataguan na sindilim ng kuweba. Tiningnan namin ang ilalim ng higaan pero hindi namin mahanap ang maliksing nilalang na ito. Pinalabas na namin ang ibang gamit  na nakatago sa baba ng higaan pero hindi ko pa rin masilayan kahit dulo ng pakpak nito. “Grabe, ang bilis naman magtago ang paniking iyon!!!”, sambit ng pinsan kong babae. “Tara, kunin natin lahat ng gamit upang ito’y mapalabas.”

Parang ganito ang itsura ng paniking nakita ko. Ang tawag dito ay Philippine Dwarf Fruit bat.  Picture by:   

                                              http://www.fmnh.org/vanishing_treasures/V_FruitBat.htm

          Pero sabi ko, “Hayaan na lang natin muna siyang magtago.” Sa isip ko, siguro’y makalalabas din siya ng kwarto sa kanyang sariling pagsisikap. Iniisip ko na aabangan niya ang pagkakataong patay ang ilaw at siya’y pupuslit palabas ng aking silid o di kaya'y nakalabas na siya nang hindi namin namamalayan.

          Wala akong choice kung hindi matulog sa sala at magpakasasa sa lamok na pinipiyestahan ang aking paa kahit balot na ito ng kumot. Ayoko namang pag-gising ko, katabi ko na ang paniki at tinititigan ako ng kanyang nanlilisik na mga mata. Di bale, hahanap ako ng oras na mag-general cleaning sa aking silid at sana, hindi ako nagkamali sa aking hinala. Sana’y nakapuslit siya sa gabing madilim habang ako’y natutulog sa sala.

MGA KWENTONG ULAN

         Malamig ang gabi ngayon kasi umuulan at medyo malakas ang hangin. Kaya lang, papalapit na naman ang mga nakakapinsalang mga bagyo. Ngunit hayaan muna natin ang mga Chedeng, Frank, Ondoy, at kung anu-ano pang mga bagyo at ramdamin na lamang ang lamig at nakaka-relax na tipo ng panahon na gaya ngayon- umuulan-ulan lamang at hindi nakakalipad ng pader ang ihip ng hangin. Sakto lang. Kaya nga gustong-gusto ko nang matulog ngayon.

          Nasasayahan ako kapag umuulan at nariyan lang ako sa bahay at nakapalupot sa aking katawan ang malambot na kumot. O ‘di kaya titimpla ako ng mainit na tsokolate o kape na tila pinapaganda ang daloy ng dugo sa aking kaugatan. Minsan naman, bubuksan ko ang bintana at pagmamasdan ang tila maliliit na talong umaagos mula sa kisame ng bahay.

          Noong musmos pa lamang ako ay sabik akong maglaro sa ilalim ng ulan kasama ng aking mga kapatid, pinsan, at mga kaibigan. Pupunta kami sa poso sa likuran ng aming bahay kung saan masaya naming binubuhusan ang bawat isa ng naiipong tubig sa balde. Tapos, tatakbo kami patungo sa kalsada at maghahabulan. Hindi namin alintana ang mga taong nagsisitinginan sa amin habang sakay sila ng kanilang mga sasakyang nagsisidaan sa kalye. Tinatampisaw namin ang aming mga paa sa kumukolektang tubig sa lupa. Noon, akala ko, kapag umuulan ay humihikbi ang Diyos mula sa kalangitan. Ngayon, medyo naniniwala pa rin ako rito.

          Makailang ulit din akong  umuwi sa bahay mula sa paaralan na basang-basa ang uniporme. Minsan kasi, umaangkas ako sa traysikel at kapag bumuhos ang ulan nang wala ni anumang hudyat, wala ka nang magagawa  kung hindi magpakabasa  hanggang sa makarating sa bahay. Kapag ganito ang nangyayari, niraramdam ko na lang ang ulan na dumadampi sa aking mukha at iniisip ko na noong bata pa ako ay tila walang araw na umuulan na hindi ako lumabas ng bahay upang maligo.

          Ito ang tatlong kwentong ulan na hanggang sa ngayon ay hindi ko malilimutan.

1. Sinamahan ko ang aking tiya na kumuha ng mga pakwan sa isang palayan na malayo sa amin. Habang binabaybay namin ang palayan, biglang umulan nang todo. Nilakad lang namin pauwi dahil walang dumadaang traysikel. Dala-dala namin ang mga mabibigat na pakwan sa aming mga kamay. Ang panangga lang namin sa ulan ay ang mga plastik sa aming mga ulo na dapat sana’y lalagyan namin ng mga pakwan.
2.  Noong hayskul ako, lumabas kami ng aming mga kaibigan noong isang weekend para maghanap ng mga tindahang nagbebenta ng flute para sa aming music class. Nang nakabili na kami, napagdesisyunan naming pumunta sa bahay ng isa naming kaibigan para doon magpahinga at magpraktis ng instrumento. Nang nagbabantay na kami ng sasakyan, biglang umulan nang malakas. Mahirap pa namang makahanap ng jeep noong makulimlim na panahong iyon. Tumawid kami mula sa isang kalye papunta sa iba pang mga kalye na sinisiguro naming hindi kami ganoong mababasa. Tawa nga kami nang tawa habang naglalakad at nagtatakbo patungo sa mga sisilungan. Nakarating din kami sa wakas sa bahay ng aming kaibigan  at doon, hinubad namin ang mga mga sapatos pati na rin ang aming mga basang medyas. At doon, pinatugtog namin ang mga bago naming flute na pinapanalanging hindi madadagdagan ang lakas ng ulan.

At ang finale....

3. Dahil isa akong butihing nursing student noon, maaga pa lang ay nakabihis na ako sa aking duty uniform. Umuulan nang todo noong panahong iyon. Tinext ko ang aking mga ka-dutymates kung merong pasok. Dahil walang reply ay tumuloy na lang ako. Laking gulat ko na wala akong nakitang mga ka-dutymates sa terminal kung saan sasakay kami ng jeep papunta sa isang district hospital. Kapag tumingin ako sa aking paligid, ang mga puno ay parang lilipad sa lakas ng hampas ng hangin sa mga sanga nito. Ang bubong ng terminal ay parang malilipad din. Kinabahan ako.  Doon ko nalaman sa isang drayber na wala raw pasok ang lahat ng paaralan dahil may bagyo.  Hindi na ako umuwi sa bahay dahil parang wala namang sasakyan pauwi kaya’t dumiretso na lamang ako sa bahay namin sa city. Nalaman ko roon na binaha raw ang aming tahanan dahil rumagasa sa aming barangay ang tubig mula sa ilog na nakapalibot dito. Wala namang baha doon sa bahay na tinutuluyan ko kaya’t nagpapasalamat talaga ako sa Panginoon dahil hindi na ako umuwi pa. Kung nakauwi ako, baka naabutan pa ako ng mabagsik na baha at tinangay na ako kung saan-saan.

          Ito ang mga kwentong ulan ko. At sabik akong malaman ang iba pang mga kwentong ulan na maaari kong harapin sa buhay. Humanda nang mabasa!

No Movie, Just Food.

         Glaiza and I had a stroll in the mall to catch up on things. I had a couple of responsibilities to accomplish like convert my sister's camera film into cd at Picture City and book my cousin to a Zest Air flight. Good thing Glaiza was there to chat with me as I get these all done. Since we had to wait for an hour for the cd, we decided to just go window shopping.
         As usual, it was painful to see all the stuff that you desire without having moolah to spend. Glaiza and I were already contented appreciating the cool clothes that we notice just by touching the garment as if stroking a genie's lamp. She wanted to have a clothing business in the future and I'd be cool with a restaurant. Well, dreams  can happen, right?
         We were undecided if we would watch a movie or just eat. Before we could make up our minds, we went to look for movies presently shown. The new instalment of the movie Pirates of Caribbean was the best choice. Outside the cinema was a big promotional display for the movie. And so, we just took our pictures with it as the background.

          But then, we just agreed to eat at KFC so that we can have more chika. I ordered the new Chicken Ala King bowl while my friend had a pasta bowl which tasted like carbonara. Eversince, I was really an avid fan of Chicken Ala King meals just like the one at JD bakeshop. It feels like the chicken meat melts inside my mouth.

          After we had filled our stomachs, I thank Glaiza for reminding me about the cd. I had always been forgetful. That's the very trait that I had a hard time correcting.
          Talking to a friend is always relaxing. It gives you energy to fuel whatever goals you have and be assured that no matter what life brings us, friends are always there to back us up and give color to our days.

Sarap ng Fiesta

Masaya ang mga barangay fiesta. Bakit ka mo?

1. Nakakatawa manood ng mga pageants gaya ng mga bikini open kung saan ang mga contestants ay ang mga mismong mga contestants din na sumali sa karatig barangay. O ang mga gay contests kung saan ang mga nagsisilahok ay umaakyat sa ring ng basketbol court at bubuga ng apoy. Mayroon ding mga contestants na naghihiraman ng mga swim wear o casual wear kaya'y sasakit ang tiyan mo sa katatawa.

2. Minsan, may mga local bands din sa inyong lugar na naiimbitahang  mag-jamming sa inyong barangay. Siyempre, may entrance fee na swak sa bulsa ng mga residente. Sa una, swabe lang ang sawayan, rakrakan,  at inuman dahil may mga lamesa rin na pwedeng ma-reserve  na may kasama ng isang case ng beer at lechon manok.  Pero sa kalagitnaan ng tugtog ng banda sa ilalim ng maliwanag na buwan, bigla na lang may sisigaw ng “awaaaay!!!” at siyempre, magkakagulo na ang mga tao at pati ang vocalists ay matataranta at magsisi-alisan sa stage. Pagkatapos niyon ay darating ang mga tanod na dala-dala ang kanilang batuta at kung kumalma na ang lahat ay tuloy na naman ang jamming.

3. Uso rin ang binyag tuwing pista. ‘Di ko na nga mabilang kung ilang bata na ang naging ninong ako. Siyempre, pupunta ako ng simbahan dala-dala ang pera na ibabayad kapag naimbitahan kang maging ninong o ninang. Magkakaroon ng kaunting lecture sa kahalagahan ng pagiging godparents sa mga bata at kung paano mo gagampanan ang naturang responsibilidad sa mga sanggol hanggang sa paglaki nila. Hindi naman sinabi na kailangan magbigay ng regalo tuwing kaarawan o pasko. At siyempre, paborito kong eksena ang pagbuhos ng tubig sa mga ulo ng sanggol. Lahat sila ay iyak nang iyak pero ang iba naman ay cool lang. Siyempre ang huling parte at ang paborito ko rin ay ang piktyur-piktyur at ang pagpunta sa bahay ng bininyagan para mag-chibog!!!

4. Siyempre, hindi kumpleto ang selebrasyon ng pista kapag walang mga nakabubusog na mga handa. Mechado. Menudo. Estofado. Valenciana. Ispageti. Lumpia. Morcon. Softdrinks. Salad. Tuwing may pupuntahan akong pista, trip kong hindi muna kumain ng agahan o hapunan para pagpunta ko doon ay malalasap ko talaga ang sarap ng mga handa at hindi agad ako mabubusog kahit mga ikalawang beses na akong pabalik-balik sa hapagkainan. Syempre, masmasarap kapag kasama mo ang iyong barkada na pumunta sa mga kakilala upang chumibog. Siguraduhin lang na nakalalakad ka pa pauwi ng iyong bahay.

Nakakabagot na Summer

         Ang init init ngayon dito sa bahay. Ang pawis ko ay walang tigil na dumadaloy sa aking katawan, mula ulo hanggang paa. Parang nilalagay ako sa oven. Wala pa namang sunblock dito sa bahay. Umuusbong ang init mula sa bubong ng bahay na kahit ang hangin na ibinubuga ng electricfan ay tila apoy na pinapakukulo ang iyong katawan. Ang init talaga. Summer na nga. At gusto kong maligo sa beach.

          Nais kong pumunta sa beach at magtampisaw sa malamig na tubig nito. Kaya lang, parang walang time ang mga tao sa bahay na mag-swim. Sabi ko nga, okay na ang maligo sa malapit na pool dito sa amin. Kailan kaya ako magkakaroon ng swak na swak na summer getaway? Sa susunod na taon, ipinapangako ko sa aking sarili na mag-iipon para makasabak naman ako sa isang ‘di malilimutang bakasyon. Sa ngayon, dito lang muna ako sa bahay, kontento na lang sa paglasap ng cheap na halo-halo na ibinebenta sa kanto o di kaya’y palamigin ang sarili sa dirty ice cream na dumadaan sa aming bahay.

          Kaya  ano ang mga kanais-nais na gawin dito sa bahay ngayong tag-init? Siguro, magbabasa na lang ako ng lumang Alice and the Wonderland na libro na nakita ko sa aming kabinet. O di kaya’y manood ng mga drama sa telebisyon tuwing hapon. Nakakatamad ding matulog buong maghapon, hindi ba? O igugol ko na lang kaya ang sarili sa paggawa ng resume? Magtimpla ng sarili kong halo-halo at ice candy kaysa bumili? Maligo nang maligo? Naku, saying ang tubig! Gumawa ng photo album? Kase parang wala na akong pictures na nasa album, puro na lang sa facebook. Hahaha...Hay, boring!!!
            Mag i-imagine na lang nga ako-  nasa Boracay ako ngayon, nakahiga sa ilalim ng coconut tree, nag sa-sunbathing. Pagkatapos ay tatakbo ako papunta sa napakalinaw na tubig. Nasisilayan ko pa nga ang mga makukulay na isada sa aking paligid. Tapos, nag-island hopping ako at nag-snorkeling. Nasa paligid ko na ang mga nakakamanghang mga korales at iba't-ibang klase ng isda. Tapos, may papalapit na pawikan sa akin at sinampal ako. Over sa saket ang sampal ng pawikan. Nagising ako. Hinampas lang pala ako ng unan ng aking inay. Ngek...nariyan lang pala ako sa kwarto at basang-basa dahil sa pawis. Hay naku...may susunod pa namang summer kaya cool lang muna ako dito sa bahay.

Apoy Rush

        Akala ko gagawa ang lolo ko ng forest fire. Kakatakot talaga. Kasi naman, noong nagbabantay ako ng tindahan namin, pumunta siya sa aming bakuran at doon ay sinunog ang nakatambak na mga tuyong dahon at sanga kung saan malapit na nakatayo ang malaking punong mangga.

         Laking gulat ko at ng aking lola nang nakaaamoy kami ng usok at nasilayang lumiliwanag ang bakuran. Bigla akong lumabas at dali-daling kinuha ang bitbit na tubig ng aking lolo upang ibuhos sa naglalagablab na mga basura. Nakakakaba. Abot na ng apoy ang mga sanga ng punong Mangga at kung hindi agad agad maapula ito, tiyak masusunog din ang puno.

         Alam kong hindi na makakaya ng aking lolo na bumuhat ng tubig upang ibuhos sa kabundok na mga tuyong dahon at sanga na nasusunog. Isa pa, malayo-layo masyado ang lalakarin mula sa iniigiban ng tubig papunta sa mga tinambak na basura. Hindi ko na alintana ang pagod ng pagkuha ng tubig at ang pagtakbo patungo so likuran ng bakuran. Na feel ko talaga ‘yung tinatawag na adrenaline rush! Pagkatapos kong ibuhos ang isang balde, bibilisan ko uli ang pag-igib ng tubig sapagkat mabilis na namang  umalab at lumaki ang apoy sa mga parte ng basura na hindi pa nababasa.

         Salamat naman at tumulong ang kapitbahay namin- nagbukas-loob sa amin ang isang bata sa pagbuhos  samantala ang kanyang itay ay nag-igib. Pabalik-balik ako at ang bata sa nagdadabang basura hanggang sa ni isang maliliit na mga apoy ay natupok na namin.

         Naisip ko tuloy ang mga nangyayaring mga forest fires sa mundo. Sa sobrang init, nasusunog ang mga kagubatan na siyang naging dahilan ng pagkalbo ng mga bundok at pagkawala ng tirahan ng mga hayop. Napagtanto ko na kung hindi namin natupok ang apoy agad-agad at hinayaan na lang na masunog ang punong Mangga, tila marami pang mga puno ang magiging abo. Sa aming bakuran, may mga puno ng saging, bayabas, at iba pang mga kakahuyan na nakapalibot. Maaaring sa isang iglap, magiging isang malaking lupang walang buhay ang aming bakuran.

          Hindi ko masisisi ang lolo. Matanda na siya at kailangan ng pag-gabay. Sa kabilang banda, nakita ko na kapag apoy na ang maminsala, tila wala itong sinasanto. Kapag hindi mo ito matigil, patuloy itong maghahasik ng lagim- sa mga kabahayan, sa mga malalaking gusali, at higit sa lahat, sa kalikasan. Ang kailangan ay tulong-tulong. Sa ganitong paraan, matutupok natin ang kahit anong problema na dumaan sa ating buhay.

Ayokong Malasing Nang Todo

          Nakaranas akong malasing nang todo. Pero once lang. Naparami yata ako ng inom dahil nadala ako sa Dinagyang fever. Opo, Dinagyang Festival ang panahon na iyon at maraming mga events katulad ng mga banda ang nagsikalat sa buong Iloilo. Siyempre, sugod ako kung saan ang mga kaberks di ba? Hindi naman pwede kill joy. Minsan lang naman to. Pero, hindi ko talaga inasahang masusuka ako sa dami ng ininom. Hindi na talaga yon mauulit. Tinataga ko sa bato, hindi na talaga. Hindi ko alam kung ano ang pinanggagawa ko.
          Pero hindi ako adik sa alcohol. Nagtataka nga ako kung ba't mayroong mga tao na nalululong sa alak at tila nahihirapan silang makaligtas sa tila gayuma na nabibigay nito. Para sa iba, ang pag-inom ay isang paraan upang makalimutan nila ang kanilang mga problema kahit sa kaunting sandali lamang. Sa dahilang alam nilang nagiging mabisa itong lunas sa saglit na panahon, agad silang sasandal sa alak na parang bumibili lang ng over the counter na paracetamol para sa lagnat. Nagugustuhan niya ang epekto na nabibigay ng inumin kaya't paulit-ulit niya itong gagawin na inaakala'y ang problema niya'y biglang mawawala. Kinabukasan, nariyan pa rin ang mga utang sa banko, ang pagbabangayan niya sa girlpren, o ang kalat sa bakuran na dapat noong isang Linggo pa niligpit. Ang mga ito kasama ng matindi at nakakahilong hang-over.
          Sa mga taong adik sa beer o whiskey o gin o mix ng lahat, nabasa ko na isa sa mga paraan upang malunasan ang ganitong bisyo ay ang pagsali sa mga organisasyon ng mga tulad din nilang nalululong sa inumin gaya ng Alcoholic Anonymous. Pero gaya ng ibang mga problema, malaki man o maliit, kailangang sa sarili natin manggagaling ang kasabikang mabigyan ng solusyon ang mga masasakit na kinakaharap natin sa buhay.

          Hindi man ako isang alcoholic, maaaring heto lang ang mapapayo  o opinyon ko sa mga taong lulong sa tagayan:

1.     Tanggapin sa sarili na ikaw ay lulong sa alcohol at kailangan mo ng tulong.
2.      Humingi ng gabay o tulong sa mga taong malapit sa iyo. Kung hindi sa pamilya, maaaring may mga kaibigan kang masasandalan upang mailabas ang iyong mga kinikimkim sa dibdib. Pero ang masmakatutulong sa iyo ay ang sarili mo mismo. Hindi palagi na nariyan ang mga mahal natin sa buhay upang alalayan tayo.
3.       Ano ang mga bagay-bagay o mga pangyayari na nag-uudyok sa iyong uminom? Kapag aware ka sa mga ito at sa iilan pang mga dahilan kung ba’t nahihikayat kang uminom, alam mo na kung ano ang gagawin sa susunod kapag nahaharap ka sa mga naturang pangyayari. Alam mo na ang panahong kung kalian sisigaw ang iyong isipan ng, “ Stop! Ooops! Lalayo muna ako at baka mapa-inom na naman ako”. O di kaya, “Ano naman ba itong iniisip ko? Manonood na lang kaya ako ng paborito kong tv show.”
4.     Ibaling sa ibang mga bagay ang pag-iinom gaya ng  isports,  pagluluto, business o sa iba mo pang mga magaganda at masasayang mga hobbies.
5.      Huwag mag focus sa problema kundi sa “solusyon” ng problema. Kapag sa problema ka nagtutuon, magrereklamo ka na lang nang magrereklamo  at ang ending ay mag-iinom ka na lamang upang makalimutan ang mga masasakit na tagpo sa iyong buhay. Kapag sa solusyon ka maglalagay ng pansin, makikita mong marami ka pa lang options para malutas ang iyong mga pinapasan sa  balikat.
6.     Magpunta sa pinagkakatiwalaang duktor. Maaari siyang magbigay ng mga medesina na makatutulong sa iyo na sugpuin ang pagkahumaling sa inumin at maglalahad sa iyo ng iba pang mga mahahalagang tips para malutasan ang alkoholismo.     

         Ang pagkalulong sa inumin ay tulad din ng iba pang mga adiksyon. Ito ay hindi lang makasisira ng iyong pagkatao pero makapagtitinag din ito ng relasyon  mo sa iyong pamilya at sa ibang mga tao. Hindi pa huli ang lahat mga tol! Simula na ng pagbabago.

Bilog ang Buwan

          Bilog ang buwan sa kalangitan ngayon. At tila heto na naman ako, pinagmamasadan kung bilog nga ba ito o quarter moon lang. Ewan. Habang nagmamatiyag ako sa kanyang hugis at sinag, bumabalik naman sa aking isipan ang kasabihan na, "Shoot for the moon. If you fail, you'll be one of the stars". Nakaka-inspire, hindi ba?
          Sana, hindi naman ako kakalibutan sa pagmamasid sa buwan. Naisip ko lang, paano kung biglang lilitaw si Angel Locsin sa harapan ko at mag-iiba siya ng anyo bilang isang lobo. Pagkatapos, tatalon siya sa isang sanga ng mataas na puno at siya'y uungol at ang background ay ang buwang hindi perfect ang pagkabilog. Siguro'y kukuha agad ako ng camera at kukunan siya ng picture.
          Paano kung lalabas sa eksena si John Lloyd, tapos lilipad siya nang mataas na mataas hangga't sa maabot niya ang buwan. Kukunin niya ito at ibibigay kay Angel. Tapos, biglang aandar ang music ng Mutya. Kikiligin ba ako sa kakornihan o kikilabutan?
         Tama na nga. Gisingin niyo na lang ako mula sa aking mga imahinasyon at harapin ang reality. Sana, sa totoong buhay, ma shoot ko talaga ang moon na 'yan. Kung hindi man, di bale, star pa rin naman ako, hindi ba?

Evening Movie Date with The King's Speech

          One evening, my cousins and I watched The King's Speech at our sala when everyone was through with their teleseryes, especially our grandparents. We watched it in our laptop in which we attached the speakers in, turned off the lights, and voila, we had a mini theater in the middle of the quiet night.

          At first, the three of us were a little bored because there were a lot of plain conversations that tackle about royal hierarchies and the problem of one of the King's sons (played by Colin Firth) who had a speech defect. How could he be King if he had this dilemma? However, I realized that this disability was the main flavor that made the plot exciting to follow.

          I was not surprised why Colin Firth grabbed the best actor award because he was totally awesome and genius in portraying his role. The way he stammered such as not being able to said the words he longed to speak seemed natural. Sometimes, the conversations were just so long and extended that the impatient would get bore, adding to it that music was not at times incorporated in the background. I personally think the point why they did this was to focus on the meaningful script the characters were blabbing and highlight the impoverished words of the main actor. Nonetheless, as the scenes followed through, interesting acts were presented that something magical awakened my spirit on what would happen next. 

           No doubt, the costumes were really beautifully crafted and the vintage setting would transport you to Hitler's time. It's funny to notice the great contrast of their technology from the modern ones that we now enjoy. The props were so factual it's as if their era was just yesterday. Even though it's an old setting, the film gave off a vibe of freshness to me.

           The scenes were simple but the shots had a distinctly unique style that provided emphasis to the emotions communicated by the actors. As you listen to their voices and observe their actions, you would ponder on the issues addressed on the film such as power, leadership, and the country's battle for justice. For King George VI (Colin Firth), It had always been tough to be able for his voice to be heard because of his speech problem. To overcome this, he had to hire a personal speech therapist that would be on his side every time he speaks out his speech. The roller coaster ride relationship between the King and his therapist made the story a magnificent masterpiece that is a sure inspiration to everyone.

          Yes, I guess this film deserves the best picture award. Not only am I amazed with the cinematography and the story's creative flow, I am truly affected with the message it gave- that a disability or anything that we thought we lack is not an excuse for us not to reach our goals and dreams in life. Maybe my cousins and I should frequent this evening movie viewing since it was fun after all.

Mang Inasal for my Hungry Gut

         Sometimes, I'm wondering what's inside my stomach. After I eat something that would fill my hungry tummy, I would again be anxiously looking for food for the next hour or two. At times, I'm wondering if I have diabetes or something because I know there are three things evident on this disease: Polyuria (persistent urination), Polydipsia (excessive thirst), and the last one which could be my great dilemma, Polyphagia or insatiable appetite for food.
          Well, If I'm hungry, I'd really go out of my way to look for something to munch even if it's the last bread in the tupperware, or the cold spaghetti in the refrigerator. But I will not dwell on my eating dilemma for now. I'll speak about how to really satisfy my appetite whenever I'm in the city strolling and in the middle of nowhere, my stomach begins to rumble as if my intestines would like to stick out of my belly and independently grab a food on their own.
          A restaurant in Iloilo that would surely make my intestines calm down is definitely Mang Inasal. It is famous for its "unlimited rice" offer so you sure to feed yourself in the most satisfying way that you can. Its chicken barbecue comes in really large cut such as the Pecho and Paa part in which you can dip it in soy sauce with Calamansi. With the rice, I used to put some chicken oil in it so it becomes a Java rice (caution to hypertensive people though, too much oil and "asim" is bad for your health).

80 pesos, unlimited rice. Hmmm, yummy!!! Super busog!!!

          Whenever my barkada or family go out in the city of Iloilo, one of the really top choices of restaurants that we want to dine in is Mang Inasal. A hundred pesos is worth it for your craving and hungry tummy. My cousin even consumes 3-4 rice. That is why I hate myself because I can only manage until the second rice. And then, after I finish eating, I would then become hungry about 2-3 hours later so I'll search for some food kiosks that would alleviate my crazy gut.
          Ilonggos are proud of Mang Inasal because it has already many branches all around the Philippines and Pinoys love it. I guess the reason for its success is because "inasal" has become a culture in the nation's food tradition. I remember eating my first Mang Inasal Chicken at Robinson's Iloilo with my highschool friends. I'm really not sure if this is the first branch to open but what I'm truly certain is that, it was born here in the city of love.

Who wants an extra rice?

           Aside from the uniforms of the employees, I really love the Filipino vibe when you dine in Mang Inasal because you can see a lot of Pinoys from all walks of life come together and deliciously munch on their inasal with their bare hands. Simply, Hahanap-hanapin mo. I guess, my stomach's calling me to feed him again....grrrr.