Iimbitahan ko si Lolo Mag-Videoke

         Isang araw, dinala namin ang aming lolo sa St. Paul’s Hospital Iloilo dahil nananakit daw ang kanyang likuran at ubo siya nang ubo. Doon nalaman na may tubig daw ang kanyang baga. Nariyan daw sa 700 ml ang nakuha mula sa nagtitiis niyang baga.

          Buti  na lang at malinis, malapad, at maaliwalas ang silid na aming tinuluyan sa ospital. Mukhang bagong pintura ang mga pader nito at kumpleto naman ito sa kagamitan. Feeling ko nag-hotel lang si lolo. Buti na lang may philhealth at senior citizen card siya kaya’t menos gastos.

          Nagbantay ako buong umaga pero nang dumating na ang aking pinsan, umalis din naman ako para makipagkita sa mga kaibigang sina Ciong at Jo sa Atrium Mall. Dumiretso na lang kami sa SM City para magkwentuhan at mag-bonding upang hindi naman masayang ang madalang naming pagkikita. Kasama rin nila si Lynn na ngayon ko lang mismo nakilala.

          Ang plano namin noong araw na iyon ay mag-videoke kaya’t pumunta kami sa Quantum. Kaya lang maraming mga estudyante at iba pang mga kustomer na pumupuno ng mga videoke rooms kaya’t habang wala pang bakante ay inabala na lang namin ang mga sarili sa mga laro gaya ng basketbol, karera ng sasakyan, hockey, at baril-barilan kung saan parang titirahin mo yung maliliit na aliens na lumilipad. Hindi namin namalayan, marami na palang nakatapos magkaraoke at naunahan na kami ng ibang mga kustomer.

   

   Dumiretso na lang kami sa Bibo pero puno rin. Nagulat lang kami kung ba’t ang daming tao ang nakalibot sa entabladong nakatayo malapit saToy Kingdom . Dumating pala ang mahusay na mang-aawit na si Sarah Geronimo. Simple lang ang kanyang kagandahan at hindi nakakasawa. Parang hindi na siya kumanta at nag-plug lang ng konsyerto niya na gaganapin sa Central Philippine University sa susunod na araw.

           Bago namin makalimutan ang plano namin sa araw na iyon, bumalik kami sa Bibo at nagbabasakaling may bakanteng silid para sa karaoke. Salamat sa Diyos at mayroon nga! Sabik talaga kaming kumanta at the top of our lungs. Kahit hindi abot ang mga nota ay hataw pa rin kami sa pagbirit. Ang finale song namin ay ang “Survivor” ng Destiny’s Child. Ang saya saya lang!

       
         Anong aral ang natutunan ko sa araw na ito? Kung may gusto kang isang bagay na nais mong makamtan, babalik-balikan mo ito bitbit ang pag-asa na may ilalaan para sa iyo. Gaya ng kwento ko, plano talaga namin ang mag-sing-along. Hindi namin natupad ito kapag nawalan kami ng pag-asa na makakanta dahil puno lagi ang mga silid para sa videoke. Kung huminto kami sa paghintay o sa paghanap ng maaaring pagkantahan, eh di siguro nag-malling na lang kami at tumingin-tingin lang sa mga mamahaling mga bagay sa mga pamilihan, hindi ba? Inaasahan din na mahaba ang iyong pasensya habang unti-unti mong inaabot ang iyong mga ninanais. Sa pagbalik ko sa ospital, kinakailangan ko talaga ang asal na ito kasi magiging abala ako sa pagbili ng mga gamot at pagbayad ng mga bayarin. Kapag lumabas na si lolo sa ospital, iimbitahan ko talaga siyang mag-videoke.
          Kaya’t huwag mawalan ng pag-asa at habaan pa ang pasensya. Kung gugustuhin, may mararating.

"That's What I Am" is an Inspiring, Eye-opener Film

          The coming of age movie, "That's What I Am", offers us a lot of life lessons from which not only teenagers can learn from but also can be an eye-opener to adult viewers. Directed by Michael Pavone, this film talks about acceptance, courage, and believing in oneself amidst the judgmental society that is encompassing us nowadays.
          I can say that yes, it's the same old story where nerds and geeks are labeled losers and by joining their clique, you become a loser yourself. However, typical as the scenario may seem, the film adds some maturity by introducing characters to complement the adolescents' naive behaviors. There's Mr. Simon (Ed Harris), a brilliant teacher who passionately shares his wisdom to his students not only on subject matters but on life values as well. The main character and the narrator of the film, 12-year-old Andy Nichol (Chase Ellison), also struggled with an obssessive-compulsive father who teaches him how to do things specifically such as the proper way of mowing grass or putting glue on his broken airplane toy. Other parents in the story also try to get involved in their children's endeavors.

         One of the unforgettable cast in the movie is Stanley aka Big G (Alexander Walters) who is the tallest guy in the campus sporting a thick orange hair and ears too big for his head. Due to his looks, he is being ridiculed and bullied by the other students in school. Despite this, he keeps his cool and stays dignified, not stepping down to the level of his criticizers as much as possible.
          It is when Mr. Simon partnered Andy with Big G that the former realized that there is more to this big guy than what meets the eye. At first, Andy was hesitant to work with Big G because he might also be teased by the arrogant kids in their school but he accepted the responsibility and became became friends with him eventually. Big G believed in himself that he even did an acapella during the school's talent show. His bestfriend wouldn't allow him to sing at first because he may be shouted and screamed at but Big G didn't succumb to any discouragement. During his performance, everyone was amazed by his voice even his fearful bestfriend. Big G showed how we must not give others the right to put us down or ruin our self-esteem. You should watch out for the kid who played the drums magnificently.The movie suggests us that if you believe in your heart that you can be a singer then tell yourself, "I am a singer. That's what I am!". If you believe you can be a writer like Andy, then strongly say, "I am a writer. That's what I am!".

          This true-to-life based movie also also reflects our fast-changing society. If there are bullies in school, we also have criminals, corrupt government officials, drug syndicates, and terrorists that continue to create war that endangers many innocent lives. However, we also have dreamers in campus who reflect those people in the society who unstoppably reach for their goals in life and become positive models to so many individuals. I really like how Mr. Simon defined peace in a contest that made him won a car. As the students eagerly paid attention to him, he wrote in the blackboard this equation: Human Dignity  + Compassion = Peace.
         Watch out for the cool outfits of the characters since the plot is set in the 80's where televisions still register black and white images. I admit that the actors' clothes are coming back in today's fashion scene.
          This film is an official selection to the Santa Barbara International Film Festival 2011.

Welcome to the Rileys: Simple Yet Captivating

          There is something about simple movies that amazes me. Yes, they don't possess killing camera effects or remarkable background sounds yet its honesty and genuineness make these movies worth watching. This is true to the film, Welcome to the Rileys, which is directed by Jake Scott and stars the twilight chic Kirsten Stewart (Mallory).
          Together with Stewart is Golden Globe winner James Gandolfini (Doug Riley), a man in 40's or 50's whose daughter died in a car accident causing him to lead a life of quiet desperation. His change of attitude much affected her wife, played by Melissa Leo, to whom he hardly give loving attention since the tragedy. Together, the couple began to reconcile their personal feelings and biases toward each other as they encountered Mallory, a teenage angry runaway living a dangerous life as a stripper. Their newfound relationship with the young girl, whom Doug Riley treated as some kind of replacement to her daughter, paved the way for the stripper to change her promiscuous ways and start anew such as quitting smoking and continuing school.

          So what if the film doesn't incorporate noticeable music in most of the scenes. The truthful emotions of each of the character were evident enough to compensate such aspect. Plus, the significant lines of the actors were something you should lend some ears to because they certainly depict life's realities. The candid scenes would boldly speak about the characters' behavior and their sincere views regarding their situation.
          Obviously, one will discover a different side of Kirsten in this film. She showcased her fierce and wild side as a girl who pays her apartment by trading her body and soul to those men seeking sexual satisfaction. Her parents died in a crash too and therefore, grew up with no real guardians to protect and raise her well. However, when these couple, who had not fully recovered in their loss, met Mallory, they tried to offer the care, support, and love to her- thing that they could have given more to their real daughter if she were still alive.

           But Kirsten's role knew best. She knew she couldn't be that child even if the earth turned upside down. Yes, she truly loved the brand new underwear given to her by the couple when she started to feel pain urinating as well as the allowance given to her by Doug, but it came to a point that she realized she must live the life she wanted and not become someone else she's not. The decision of Mallory to run apart from the couple became the dawn of a new beginning to live their own separate lives and learn from the meaningful relationship that she and the couple formed. Doug and her wife assured Mallory that their doors are open whenever she needed somebody to run to when things get tough.
          I just simply loved this film with all its simplicity and straight-forwardness. It may not be compared to other high-end films, yet the story's ability to mirror the complications of real relationships and how the people involved search the meaning for their existence make this film perfect enough to realize that we can only find peace within ourselves if we just allow ourselves to.

Polvoron, Si Levin, at Ang Ibong Binabalanse

            Isang araw, tumambay ako sa bahay namin sa city at doon ay chumika ako sa aking pinsan na gumagawa ng matamis at nakakaganang polvoron. Binebenta niya ito ng php 1.25 kada piraso. Marami namang bumibili dahil dinadaanan ang kanyang tindahan ng mga estudyante mula sa malapit na unibersidad. Natatandaan ko pa noong bata ako, bumibili ako ng polvoron at sinisipsip ito mula sa kasama nitong maliit na straw.

           Habang patuloy na naghuhulma ang aking pinsan ng mga bilog na polvoron at binabalot ito sa cellophane, nilalaro ko naman ang kanilang alagang asong si Levin na crossbreed ng shih tzu at Japanese spinx. Napaka-cute naman siyang pagmasadan sa kanyang t-shirt at gusgusing mukha. Parang laruang doggie lang siya na madalas kong matagpuan sa mga toy stores. Tahimik niyang pinagmamasdan ang mga dumaraan na mga tao at mga pumapasadang bisikleta sa eskinita na tila naghahanap ng kalaro.

Si Levin ay naaantok.

Si Levin ay pa-shy effect.

Si Levin ay seductive.

Si Levin ay dedma sa akin.

           Tapos, dahil hindi pa kami close ni Levin kasi parang kumakahol pa siya sa akin sa tuwing nasisilayan niya ako, pumunta na lang ako sa kwarto at pinaglaruan ang parang porselanang ibong naka-display sa shelf. Wala lang, nasasayahan lang akong ilagay ang “beak” nito sa akin daliri na kahit anong gawing galaw ng aking kamay ay hindi pa rin ito nalalaglag.

Ang buhay ay dapat balanse lang.

           Tulad ng ibon na ito, kailangan din natin ng balanse sa buhay- may panahon para sa pagtatrabaho (gaya ng pagtitinda ng polvoron )at may oras din para sa mga kasiyahan sa pang-araw-araw (gaya ng paglalaro kasama ng pet dog mo). Gaya nga ng sabi nila, nakakasama rin ang sobra. Kapag trabaho ka nang trabaho, maaaring magkakasakit ka dahil sa pagod at magtatampo rin ang mga kamag-anak mo dahil parang nawawalan ka na ng oras sa kanila. Kapag sobra naman ang kasiyahan, maaaring makakaligtaan mo rin ang mga importanteng mga responsibilidad sa iyong buhay.

           Sa araw na ito, natutunan ko ang kahalagahan ng “balance” para nang sa ganoon, sakto lang ang enerhiyang ginugugol natin sa lahat ng aspeto ng buhay— mapa-pag-ibig, mapa -pinansyal, o mapa-pamilya man ito.

Tulog na 'Di Bitin

          Uminom ako kagabi ng iced latte sa isang coffee shop kasama ng aking mga kabarkada sa highschool. Tila malakas yata ang tama ng inumin na ito sa akin na hirap akong makatulog hanggang sumikat ang araw. Nakakainis dahil kahit anong pilit kong makatulog nang tuloy-tuloy, gigising ako sa gitna ng minu-minutong pagkaidlip kaya heto ako ngayon, medyo kumikirot ang ulo at hindi alert, alive, at enthusiastic.
           Maliban sa kape, isa ring dahilan kung ba't hindi ako makatulog ng 7-8 oras sa isang araw (na siya raw wastong haba ng oras ng tulog para sa may sapat na gulang na kagaya ko upang maging produktibo sa kanyang mga gawain) ay ang shift work kung saan kailangang dilat ang aking mga mata mula 11 pm hanggang 7 am. Nasisira nito ang nakasanayan na ng katawan ko na matulog sa gabi at gumising buong araw. Ito siguro ang circadian rhythm o ang biological clock function ng aking katawan na nagpapagana ng aking sleep-wake cycles. Kaya't kapag may trabaho ako sa gabi hanggang tumilaok ang manok, tila hindi maiiwasan ng aking katawan na makaramdam ng pagod at paghina.
          Ginagawa ko ang aking makakaya na sanayin ang sarili sa shift work at kasama rito ang pagbawi sa mga oras ng tulog na ipinagkait ko sa aking katawan. Siyempre, gaya ng pagtulog ng kaunting oras, hindi rin malusog ang sobra-sobrang pagkaidlip. Hindi ba't naranasan mo nang matulog nang higit sa iyong nakasanayan ngunit nang nagising ka ay antok at paghihina pa rin ang iyong nararamdaman? Ito'y dahil imbis na gumising ka na at harapin ang buhay, pinili mo pa ring humimlay na siyang umudyok sa iyong melatonin hormones na manatili nang mas matagal sa iyong katawan kahit ika'y gising na.
          Ang melatonin ang siyang inilalabas ng pineal gland sa utak kapag madilim na ang iyong silid at handa ka nang matulog. Sapagkat natulog ka nang higit sa kinakailangan ng iyong katawan, humina ang iyong sleep system at akala mo'y kulang pa ang iyong pahinga sa oras na nilisan mo na ang kama.
          Pero, paano nga ba natin masasabi na nasa tama ang ating pahinga? Sabi ng mga pag-aaral, kahit 7-8 oras ka pa raw natulog at pag-gising mo ay parang ngarag at iritable pa rin ang iyong pakiramdam, maaaring kulang o sobra ang iyong pahinga. Ang iba naman, kahit limang oras lang ang tulog at kinaumagahan ay bibong-bibo sila, maaaring tama lang ang haba ng tulog na kanilang inilagak sa kanilang katawan.
           Mayroon kasing tinatawag na basal sleep need o ang kahabaan ng tulog  na nais ng ating katawan sa pang-araw-araw. Dapat nating isaisip na napakaindibidwal ng pangangailangan sa tulog ng bawat tao. Ang mga bata ay karaniwang natutulog ng 11-12 hours kasama ng siesta sa tanghali. Ang mga sanggol naman ay natutulog ng 3-4 oras tapos gigising ng 1-2 oras, matutulog at gigising na naman ulit - ito ang sleep-wake cycle nila sa kabuuang 24 oras.
          Kung may basal sleep need, mayroon ding sleep debt. Ito ang mga tulog na hindi natin naibigay sa ating katawan dahil sa sakit, poor sleep habits, at bisyo gaya ng paninigarilyo at pag-inom ng alak. Kapag hindi raw natin nabayaran ang sleep debt na ito, maaaring makaramdam tayo ng antok sa oras na dapat ay alerto tayo.
          Kaya ako, binibigyan ko na ngayon ng kaukulang pansin ang pagtulog. Ang kaunting tulog kasi ay nakakaapekto raw sa ating produktibidad at abilidad ng utak na humagilap ng impormasyon. Hindi lang iyan, maaari ka ring magkaroon ng diabetes, obesity (mas chichibog ka nang maramiu kapag kulang ang iyong tulog), sakit sa puso, at depresyon.
          Ito ang mga kaunting tips para ika'y magkaroon ng tamang tulog para masasabi mo rin na sleep is a luxury.

• Magkaroon ng iskedyul sa oras ng pagtulog at paggising. Ugaliing sundin ito kahit sa weekends.
• Huwag uminom ng mga inuming may caffeine dahil ang epekto nito ay tumatagal ng 12 oras. Bawal din ang mga tobacco products sa gabi. Huwag uminom ng tubig o ibang fluids isang oras bago matulog basta't siguraduhin lang na nakainom ka ng 1-2 litro sa isang araw. Iwasan din ang alkohol dahil hindi ito makatutulong sa kalidad ng pagtulog.
• Siguraduhing tapos ka nang mag-dinner 2-3 oras bago humapay sa kama. Kapag nagugutom sa panahon ng pagtulog, kumain ng pagkaing magaan sa tiyan pero hindi mataas ang sugar content. Ang tryptophan ay makatutulong sa pag-relax ng katawan at makikita ito sa gatas, pabo, yogurt, tuna, at mani. 
• Isang oras bago matulog, maaaring maligo sa maligamgam na tubig, o makinig sa nakakapahingang musika.
• Patayin ang ilaw, ang mga nakagagambalang mga tunog, at siguraduhing komportable ka sa iyong kama at mga unan. Nararapat din na tahimik ang paligid para walang abala sa iyong pagtulog.
• Gamitin lamang ang kama sa tulog at sex. Iwasan ang mga sleep stealers gaya ng panonood ng tv, paggamit ng laptop at pagbasa sa higaan.
• Pwede ring mag-exercise sa araw (gaya ng pagtakbo at paglangoy) o ilang oras bago matulog (huwag lang ang agarang pag-exercise bago matulog dahil maaaring manakit ang iyong mga kalamnan na siyang magpapahirap sa iyong umidlip). Ginagamit ng katawan ang pagtulog para sa repair and recover. Kung hindi sapat ang nararapat na ayusin ng katawan, makakaapekto ito sa iyong sleep cycle.

          Kaya ngayon, sinisiguro ko na makatatanggap ang aking katawan ng sapat na pahinga. Alam kong ang wastong tulog ay makapagbibigay lakas sa akin laban sa pagod at mga samu't saring sakit nang sa ganoon, masasabi kong ang tulog ko ay 'di bitin.

mga sanggunian:

http://stason.org/articles/wellbeing/sleep/how_many_hours_do_you_need_to_sleep.html 

http://www.wikihow.com/Sleep-Better

http://www.formerfatguy.com

http://medheadlines.com

http://www.sleepfoundation.org

May Paniki sa Aking Kwarto

          Kagabi, natulog ako sa sala namin. Kasi naman, noong pumunta ako sa aking kwarto, bumulagta sa akin ang isang paniki na sinlaki ng maliit na bote ng mineral water. Nariyan siya sa aking kama, nagsusumikap lumipad nang mataas upang makalabas sa aking bintana.

          Ngunit hirap itong angatin ang sarili at mukhang may sugat pa ang kanyang pakpak na sa aking tanto, siyang dahilan kung ba’t nahulog ito sa aking bintanang kahoy na malalaki ang mga puwang.  Ang paniki ay medyo mataba at kulay dark orange ang kanyang balat. Nakakatakot pa rin itong tingnan kahit mas natatakot ako sa paniking kulay itim. Ang makitang ito’y palundag-lundag sa aking kama ay sapat na upang tumindig ang aking balahibo.

           Kaya’t pumunta ako agad-agad sa sala upang ibalita ang aking nakita sa mga kapamilya kong nanonood ng teleserye. Sumigaw ako, “May kulunatnit!!!  May kulunatnit sa aking kwarto!!!”.  Nanlaki ang mga mata ng aking mga pinsan, lolo’t lola, magulang, at  ng nakatatandang kapatid ko na lalaki maliban lang sa aking nakababatang kapatid na babae. Tanong niya, “Ano ang kulunatnit???”. Siyempre nag-korus ang lahat na sagutin siya, “Ede paniki!!! Ayteh!!!” (Ang kulunatnit ay ang Hiligaynon o Ilonggong salita ng paniki.).

          Tinawag ko ang kanilang atensyon dahil nais kong tulungan nila akong palabasin ang mamal na ito sa aking kwarto. Siyempre, gusto ko nang matulog nang mahimbing pero paano naman mangyayari iyon kung may umaaligid na hayop na mabalahibo at lumilipad-lipad?

          Nang bumalik ako sa kwarto kasama ng aking mga pinsan, namataan ng pinsan kong babae na mabilis itong pumasok sa ilalim ng matres. Siguro natakot ito sa ilaw kaya’t naghanap ng matataguan na sindilim ng kuweba. Tiningnan namin ang ilalim ng higaan pero hindi namin mahanap ang maliksing nilalang na ito. Pinalabas na namin ang ibang gamit  na nakatago sa baba ng higaan pero hindi ko pa rin masilayan kahit dulo ng pakpak nito. “Grabe, ang bilis naman magtago ang paniking iyon!!!”, sambit ng pinsan kong babae. “Tara, kunin natin lahat ng gamit upang ito’y mapalabas.”

Parang ganito ang itsura ng paniking nakita ko. Ang tawag dito ay Philippine Dwarf Fruit bat.  Picture by:   

                                              http://www.fmnh.org/vanishing_treasures/V_FruitBat.htm

          Pero sabi ko, “Hayaan na lang natin muna siyang magtago.” Sa isip ko, siguro’y makalalabas din siya ng kwarto sa kanyang sariling pagsisikap. Iniisip ko na aabangan niya ang pagkakataong patay ang ilaw at siya’y pupuslit palabas ng aking silid o di kaya'y nakalabas na siya nang hindi namin namamalayan.

          Wala akong choice kung hindi matulog sa sala at magpakasasa sa lamok na pinipiyestahan ang aking paa kahit balot na ito ng kumot. Ayoko namang pag-gising ko, katabi ko na ang paniki at tinititigan ako ng kanyang nanlilisik na mga mata. Di bale, hahanap ako ng oras na mag-general cleaning sa aking silid at sana, hindi ako nagkamali sa aking hinala. Sana’y nakapuslit siya sa gabing madilim habang ako’y natutulog sa sala.

Timpla ng Sayaw at Drama sa Pelikulang "In the Name of Love"

            Madrama ang mga tagpo sa pelikulang In The Name of Love na idinirek ni Olivia M. Lamasan ngunit hindi lang naman iyak ang ihahatid nito. Matatawa ka rin sa mga eksenang pinagbibidahan ng magsing-irog na sina Eman Toledo (Aga Mulach) at Cedes Fernandez (Angel Locsin) noong buhay pa ang kanilang pag-iibigan at hindi pa ganoon kabigat ang balakid na dumaan sa kanilang pagmamahalan – ang balakid na umapekto nang malaki sa kanya-kanya nilang mga buhay.

          Ipinakita sa pelikula ang isyu na kinahaharap ng mga OFW na nagtatrabaho sa Japan gaya na lang ng pagiging sangkot nila sa mga illegal na transaksyon sa mga sindikatong Hapones para lang makapadala ng pera sa mga naghihirap na mga kapamilya sa Pilipinas. Sa kasamaang palad, kapag nahuhuli ang mga Pinoy, hindi na nila makakapiling ang mga kamag-anak sapagkat nakukulong sila sa bayang banyaga kung saan wala silang kalaban-laban.

           Naipahiwatig ang suliraning ito sa paraang ito ang pinagmulan ng pagbabago ng mga katangian at karakter ng dalawang bida. Si Cedes, na nagtatrabaho bilang entertainer sa Japan ay isang masigla, makulit, at madaldal na dalaga. Pagkatapos ng naturang problema, siya ay naging tahimik, matamlay, at seryosong kasintahan ng isang politiko. Si Emman naman ay mananayaw sa Japan na umibig  kay Cedes ngunit naging mas matibay at mas malakas na tao pagkatapos humiwalay ang kanilang mga landas. Aabangan ng mga manonood ang mga nakakailang, nakakaiyak, at mga maiinit na eksena noong muling nagkita ang dalawa.

           Kahit hindi kilalang mga mananayaw sina Aga Mulach at Angel Locsin, mapapansing kabisado at napaghandaan nila ang kanilang mga sayaw. Minsan, matatawa ka at maninibago sa kanilang mga galaw. Paborito ko ang pole dancing ni Angel at yung old-school dance number ni Aga sa unang parte ng pelikula kung saan sumayaw siya ng hip-hop. Hanga rin naman ako sa mga praktisado nilang mga kumpas kapag sumasayaw ang sila ng ballroom.

           Tama lang na rated PG-13 ang pelikula dahil aabangan mo ang pagpapakita ni Angel ng hubog ng katawan at may mga eksena rin na talagang malalim ang halikan upang mas maging makatotohanan ang eksena.

          Mayroong mga flashbacks ng mga tagpo sa Japan noong nagkaharap na ang dalawa upang ilabas sa isa’t isa ang kanilang mga hinanakit at paghihinayang. Dahil dito, naging mahusay ang paghubog ng kwento dahil hindi agaran ang pagbigay ng mga katotohanan sa likod ng mga problemang kinahaharap ng mga katauhan. Magiging klaro lang ang buong istorya kapag ipinagpatuloy mong susubaybayan ang mga tagpo na bubulagta sa iyo patungo sa pagtatapos.

              Naging mahusay din ang pag-ganap ni Jake Cuenca bilang Dylan Evelino sa kanyang karakter. Siya ay tulad din ng mga anak ng mga politiko na napipilitang pumasok sa magulong mundong ito. Hindi rin dapat kaligtaan ng mga manonood ang eksena kung saan sumayaw siya kasama ni Aga at Angel kung saan naipahiwatig ang selosan  sa pagitan ng dalawang lalake.

          “Kapag lumingon ka, akin ka.”Ito ang linyang kadalasang sinasabi ng dalawang bida. Tumutukoy ito sa tinatawag nilang tadhana na kahit anong bagyo mang dumating sa pagitan ng nagmamahalan, sila pa rin ang haharap sa altar sa huli.

        Sa mundong ating ginagalawan ngayon, maraming humahadlang sa ating mga mithiin sa buhay gaya na lang ng karukhaan, pagkasilaw sa kayamanan, at ibang mga pansariling demonyo na kumikitil sa ating mga sarili. Kapag mananaig ang kapatawaran, pag-asa, at higit sa lahat, pag-ibig, hindi malayong makakamtan ng ating mga puso ang katahimikan na ninanais nito habang patuloy nating inaabot ang ating mga pangarap. Ito ang mga kaalaman at asal na maaari nating makukuha sa pelikula.  

MGA KWENTONG ULAN

         Malamig ang gabi ngayon kasi umuulan at medyo malakas ang hangin. Kaya lang, papalapit na naman ang mga nakakapinsalang mga bagyo. Ngunit hayaan muna natin ang mga Chedeng, Frank, Ondoy, at kung anu-ano pang mga bagyo at ramdamin na lamang ang lamig at nakaka-relax na tipo ng panahon na gaya ngayon- umuulan-ulan lamang at hindi nakakalipad ng pader ang ihip ng hangin. Sakto lang. Kaya nga gustong-gusto ko nang matulog ngayon.

          Nasasayahan ako kapag umuulan at nariyan lang ako sa bahay at nakapalupot sa aking katawan ang malambot na kumot. O ‘di kaya titimpla ako ng mainit na tsokolate o kape na tila pinapaganda ang daloy ng dugo sa aking kaugatan. Minsan naman, bubuksan ko ang bintana at pagmamasdan ang tila maliliit na talong umaagos mula sa kisame ng bahay.

          Noong musmos pa lamang ako ay sabik akong maglaro sa ilalim ng ulan kasama ng aking mga kapatid, pinsan, at mga kaibigan. Pupunta kami sa poso sa likuran ng aming bahay kung saan masaya naming binubuhusan ang bawat isa ng naiipong tubig sa balde. Tapos, tatakbo kami patungo sa kalsada at maghahabulan. Hindi namin alintana ang mga taong nagsisitinginan sa amin habang sakay sila ng kanilang mga sasakyang nagsisidaan sa kalye. Tinatampisaw namin ang aming mga paa sa kumukolektang tubig sa lupa. Noon, akala ko, kapag umuulan ay humihikbi ang Diyos mula sa kalangitan. Ngayon, medyo naniniwala pa rin ako rito.

          Makailang ulit din akong  umuwi sa bahay mula sa paaralan na basang-basa ang uniporme. Minsan kasi, umaangkas ako sa traysikel at kapag bumuhos ang ulan nang wala ni anumang hudyat, wala ka nang magagawa  kung hindi magpakabasa  hanggang sa makarating sa bahay. Kapag ganito ang nangyayari, niraramdam ko na lang ang ulan na dumadampi sa aking mukha at iniisip ko na noong bata pa ako ay tila walang araw na umuulan na hindi ako lumabas ng bahay upang maligo.

          Ito ang tatlong kwentong ulan na hanggang sa ngayon ay hindi ko malilimutan.

1. Sinamahan ko ang aking tiya na kumuha ng mga pakwan sa isang palayan na malayo sa amin. Habang binabaybay namin ang palayan, biglang umulan nang todo. Nilakad lang namin pauwi dahil walang dumadaang traysikel. Dala-dala namin ang mga mabibigat na pakwan sa aming mga kamay. Ang panangga lang namin sa ulan ay ang mga plastik sa aming mga ulo na dapat sana’y lalagyan namin ng mga pakwan.
2.  Noong hayskul ako, lumabas kami ng aming mga kaibigan noong isang weekend para maghanap ng mga tindahang nagbebenta ng flute para sa aming music class. Nang nakabili na kami, napagdesisyunan naming pumunta sa bahay ng isa naming kaibigan para doon magpahinga at magpraktis ng instrumento. Nang nagbabantay na kami ng sasakyan, biglang umulan nang malakas. Mahirap pa namang makahanap ng jeep noong makulimlim na panahong iyon. Tumawid kami mula sa isang kalye papunta sa iba pang mga kalye na sinisiguro naming hindi kami ganoong mababasa. Tawa nga kami nang tawa habang naglalakad at nagtatakbo patungo sa mga sisilungan. Nakarating din kami sa wakas sa bahay ng aming kaibigan  at doon, hinubad namin ang mga mga sapatos pati na rin ang aming mga basang medyas. At doon, pinatugtog namin ang mga bago naming flute na pinapanalanging hindi madadagdagan ang lakas ng ulan.

At ang finale....

3. Dahil isa akong butihing nursing student noon, maaga pa lang ay nakabihis na ako sa aking duty uniform. Umuulan nang todo noong panahong iyon. Tinext ko ang aking mga ka-dutymates kung merong pasok. Dahil walang reply ay tumuloy na lang ako. Laking gulat ko na wala akong nakitang mga ka-dutymates sa terminal kung saan sasakay kami ng jeep papunta sa isang district hospital. Kapag tumingin ako sa aking paligid, ang mga puno ay parang lilipad sa lakas ng hampas ng hangin sa mga sanga nito. Ang bubong ng terminal ay parang malilipad din. Kinabahan ako.  Doon ko nalaman sa isang drayber na wala raw pasok ang lahat ng paaralan dahil may bagyo.  Hindi na ako umuwi sa bahay dahil parang wala namang sasakyan pauwi kaya’t dumiretso na lamang ako sa bahay namin sa city. Nalaman ko roon na binaha raw ang aming tahanan dahil rumagasa sa aming barangay ang tubig mula sa ilog na nakapalibot dito. Wala namang baha doon sa bahay na tinutuluyan ko kaya’t nagpapasalamat talaga ako sa Panginoon dahil hindi na ako umuwi pa. Kung nakauwi ako, baka naabutan pa ako ng mabagsik na baha at tinangay na ako kung saan-saan.

          Ito ang mga kwentong ulan ko. At sabik akong malaman ang iba pang mga kwentong ulan na maaari kong harapin sa buhay. Humanda nang mabasa!