Sarap ng Fiesta

Masaya ang mga barangay fiesta. Bakit ka mo?

1. Nakakatawa manood ng mga pageants gaya ng mga bikini open kung saan ang mga contestants ay ang mga mismong mga contestants din na sumali sa karatig barangay. O ang mga gay contests kung saan ang mga nagsisilahok ay umaakyat sa ring ng basketbol court at bubuga ng apoy. Mayroon ding mga contestants na naghihiraman ng mga swim wear o casual wear kaya'y sasakit ang tiyan mo sa katatawa.

2. Minsan, may mga local bands din sa inyong lugar na naiimbitahang  mag-jamming sa inyong barangay. Siyempre, may entrance fee na swak sa bulsa ng mga residente. Sa una, swabe lang ang sawayan, rakrakan,  at inuman dahil may mga lamesa rin na pwedeng ma-reserve  na may kasama ng isang case ng beer at lechon manok.  Pero sa kalagitnaan ng tugtog ng banda sa ilalim ng maliwanag na buwan, bigla na lang may sisigaw ng “awaaaay!!!” at siyempre, magkakagulo na ang mga tao at pati ang vocalists ay matataranta at magsisi-alisan sa stage. Pagkatapos niyon ay darating ang mga tanod na dala-dala ang kanilang batuta at kung kumalma na ang lahat ay tuloy na naman ang jamming.

3. Uso rin ang binyag tuwing pista. ‘Di ko na nga mabilang kung ilang bata na ang naging ninong ako. Siyempre, pupunta ako ng simbahan dala-dala ang pera na ibabayad kapag naimbitahan kang maging ninong o ninang. Magkakaroon ng kaunting lecture sa kahalagahan ng pagiging godparents sa mga bata at kung paano mo gagampanan ang naturang responsibilidad sa mga sanggol hanggang sa paglaki nila. Hindi naman sinabi na kailangan magbigay ng regalo tuwing kaarawan o pasko. At siyempre, paborito kong eksena ang pagbuhos ng tubig sa mga ulo ng sanggol. Lahat sila ay iyak nang iyak pero ang iba naman ay cool lang. Siyempre ang huling parte at ang paborito ko rin ay ang piktyur-piktyur at ang pagpunta sa bahay ng bininyagan para mag-chibog!!!

4. Siyempre, hindi kumpleto ang selebrasyon ng pista kapag walang mga nakabubusog na mga handa. Mechado. Menudo. Estofado. Valenciana. Ispageti. Lumpia. Morcon. Softdrinks. Salad. Tuwing may pupuntahan akong pista, trip kong hindi muna kumain ng agahan o hapunan para pagpunta ko doon ay malalasap ko talaga ang sarap ng mga handa at hindi agad ako mabubusog kahit mga ikalawang beses na akong pabalik-balik sa hapagkainan. Syempre, masmasarap kapag kasama mo ang iyong barkada na pumunta sa mga kakilala upang chumibog. Siguraduhin lang na nakalalakad ka pa pauwi ng iyong bahay.

Nakakabagot na Summer

         Ang init init ngayon dito sa bahay. Ang pawis ko ay walang tigil na dumadaloy sa aking katawan, mula ulo hanggang paa. Parang nilalagay ako sa oven. Wala pa namang sunblock dito sa bahay. Umuusbong ang init mula sa bubong ng bahay na kahit ang hangin na ibinubuga ng electricfan ay tila apoy na pinapakukulo ang iyong katawan. Ang init talaga. Summer na nga. At gusto kong maligo sa beach.

          Nais kong pumunta sa beach at magtampisaw sa malamig na tubig nito. Kaya lang, parang walang time ang mga tao sa bahay na mag-swim. Sabi ko nga, okay na ang maligo sa malapit na pool dito sa amin. Kailan kaya ako magkakaroon ng swak na swak na summer getaway? Sa susunod na taon, ipinapangako ko sa aking sarili na mag-iipon para makasabak naman ako sa isang ‘di malilimutang bakasyon. Sa ngayon, dito lang muna ako sa bahay, kontento na lang sa paglasap ng cheap na halo-halo na ibinebenta sa kanto o di kaya’y palamigin ang sarili sa dirty ice cream na dumadaan sa aming bahay.

          Kaya  ano ang mga kanais-nais na gawin dito sa bahay ngayong tag-init? Siguro, magbabasa na lang ako ng lumang Alice and the Wonderland na libro na nakita ko sa aming kabinet. O di kaya’y manood ng mga drama sa telebisyon tuwing hapon. Nakakatamad ding matulog buong maghapon, hindi ba? O igugol ko na lang kaya ang sarili sa paggawa ng resume? Magtimpla ng sarili kong halo-halo at ice candy kaysa bumili? Maligo nang maligo? Naku, saying ang tubig! Gumawa ng photo album? Kase parang wala na akong pictures na nasa album, puro na lang sa facebook. Hahaha...Hay, boring!!!
            Mag i-imagine na lang nga ako-  nasa Boracay ako ngayon, nakahiga sa ilalim ng coconut tree, nag sa-sunbathing. Pagkatapos ay tatakbo ako papunta sa napakalinaw na tubig. Nasisilayan ko pa nga ang mga makukulay na isada sa aking paligid. Tapos, nag-island hopping ako at nag-snorkeling. Nasa paligid ko na ang mga nakakamanghang mga korales at iba't-ibang klase ng isda. Tapos, may papalapit na pawikan sa akin at sinampal ako. Over sa saket ang sampal ng pawikan. Nagising ako. Hinampas lang pala ako ng unan ng aking inay. Ngek...nariyan lang pala ako sa kwarto at basang-basa dahil sa pawis. Hay naku...may susunod pa namang summer kaya cool lang muna ako dito sa bahay.

Apoy Rush

        Akala ko gagawa ang lolo ko ng forest fire. Kakatakot talaga. Kasi naman, noong nagbabantay ako ng tindahan namin, pumunta siya sa aming bakuran at doon ay sinunog ang nakatambak na mga tuyong dahon at sanga kung saan malapit na nakatayo ang malaking punong mangga.

         Laking gulat ko at ng aking lola nang nakaaamoy kami ng usok at nasilayang lumiliwanag ang bakuran. Bigla akong lumabas at dali-daling kinuha ang bitbit na tubig ng aking lolo upang ibuhos sa naglalagablab na mga basura. Nakakakaba. Abot na ng apoy ang mga sanga ng punong Mangga at kung hindi agad agad maapula ito, tiyak masusunog din ang puno.

         Alam kong hindi na makakaya ng aking lolo na bumuhat ng tubig upang ibuhos sa kabundok na mga tuyong dahon at sanga na nasusunog. Isa pa, malayo-layo masyado ang lalakarin mula sa iniigiban ng tubig papunta sa mga tinambak na basura. Hindi ko na alintana ang pagod ng pagkuha ng tubig at ang pagtakbo patungo so likuran ng bakuran. Na feel ko talaga ‘yung tinatawag na adrenaline rush! Pagkatapos kong ibuhos ang isang balde, bibilisan ko uli ang pag-igib ng tubig sapagkat mabilis na namang  umalab at lumaki ang apoy sa mga parte ng basura na hindi pa nababasa.

         Salamat naman at tumulong ang kapitbahay namin- nagbukas-loob sa amin ang isang bata sa pagbuhos  samantala ang kanyang itay ay nag-igib. Pabalik-balik ako at ang bata sa nagdadabang basura hanggang sa ni isang maliliit na mga apoy ay natupok na namin.

         Naisip ko tuloy ang mga nangyayaring mga forest fires sa mundo. Sa sobrang init, nasusunog ang mga kagubatan na siyang naging dahilan ng pagkalbo ng mga bundok at pagkawala ng tirahan ng mga hayop. Napagtanto ko na kung hindi namin natupok ang apoy agad-agad at hinayaan na lang na masunog ang punong Mangga, tila marami pang mga puno ang magiging abo. Sa aming bakuran, may mga puno ng saging, bayabas, at iba pang mga kakahuyan na nakapalibot. Maaaring sa isang iglap, magiging isang malaking lupang walang buhay ang aming bakuran.

          Hindi ko masisisi ang lolo. Matanda na siya at kailangan ng pag-gabay. Sa kabilang banda, nakita ko na kapag apoy na ang maminsala, tila wala itong sinasanto. Kapag hindi mo ito matigil, patuloy itong maghahasik ng lagim- sa mga kabahayan, sa mga malalaking gusali, at higit sa lahat, sa kalikasan. Ang kailangan ay tulong-tulong. Sa ganitong paraan, matutupok natin ang kahit anong problema na dumaan sa ating buhay.

Ayokong Malasing Nang Todo

          Nakaranas akong malasing nang todo. Pero once lang. Naparami yata ako ng inom dahil nadala ako sa Dinagyang fever. Opo, Dinagyang Festival ang panahon na iyon at maraming mga events katulad ng mga banda ang nagsikalat sa buong Iloilo. Siyempre, sugod ako kung saan ang mga kaberks di ba? Hindi naman pwede kill joy. Minsan lang naman to. Pero, hindi ko talaga inasahang masusuka ako sa dami ng ininom. Hindi na talaga yon mauulit. Tinataga ko sa bato, hindi na talaga. Hindi ko alam kung ano ang pinanggagawa ko.
          Pero hindi ako adik sa alcohol. Nagtataka nga ako kung ba't mayroong mga tao na nalululong sa alak at tila nahihirapan silang makaligtas sa tila gayuma na nabibigay nito. Para sa iba, ang pag-inom ay isang paraan upang makalimutan nila ang kanilang mga problema kahit sa kaunting sandali lamang. Sa dahilang alam nilang nagiging mabisa itong lunas sa saglit na panahon, agad silang sasandal sa alak na parang bumibili lang ng over the counter na paracetamol para sa lagnat. Nagugustuhan niya ang epekto na nabibigay ng inumin kaya't paulit-ulit niya itong gagawin na inaakala'y ang problema niya'y biglang mawawala. Kinabukasan, nariyan pa rin ang mga utang sa banko, ang pagbabangayan niya sa girlpren, o ang kalat sa bakuran na dapat noong isang Linggo pa niligpit. Ang mga ito kasama ng matindi at nakakahilong hang-over.
          Sa mga taong adik sa beer o whiskey o gin o mix ng lahat, nabasa ko na isa sa mga paraan upang malunasan ang ganitong bisyo ay ang pagsali sa mga organisasyon ng mga tulad din nilang nalululong sa inumin gaya ng Alcoholic Anonymous. Pero gaya ng ibang mga problema, malaki man o maliit, kailangang sa sarili natin manggagaling ang kasabikang mabigyan ng solusyon ang mga masasakit na kinakaharap natin sa buhay.

          Hindi man ako isang alcoholic, maaaring heto lang ang mapapayo  o opinyon ko sa mga taong lulong sa tagayan:

1.     Tanggapin sa sarili na ikaw ay lulong sa alcohol at kailangan mo ng tulong.
2.      Humingi ng gabay o tulong sa mga taong malapit sa iyo. Kung hindi sa pamilya, maaaring may mga kaibigan kang masasandalan upang mailabas ang iyong mga kinikimkim sa dibdib. Pero ang masmakatutulong sa iyo ay ang sarili mo mismo. Hindi palagi na nariyan ang mga mahal natin sa buhay upang alalayan tayo.
3.       Ano ang mga bagay-bagay o mga pangyayari na nag-uudyok sa iyong uminom? Kapag aware ka sa mga ito at sa iilan pang mga dahilan kung ba’t nahihikayat kang uminom, alam mo na kung ano ang gagawin sa susunod kapag nahaharap ka sa mga naturang pangyayari. Alam mo na ang panahong kung kalian sisigaw ang iyong isipan ng, “ Stop! Ooops! Lalayo muna ako at baka mapa-inom na naman ako”. O di kaya, “Ano naman ba itong iniisip ko? Manonood na lang kaya ako ng paborito kong tv show.”
4.     Ibaling sa ibang mga bagay ang pag-iinom gaya ng  isports,  pagluluto, business o sa iba mo pang mga magaganda at masasayang mga hobbies.
5.      Huwag mag focus sa problema kundi sa “solusyon” ng problema. Kapag sa problema ka nagtutuon, magrereklamo ka na lang nang magrereklamo  at ang ending ay mag-iinom ka na lamang upang makalimutan ang mga masasakit na tagpo sa iyong buhay. Kapag sa solusyon ka maglalagay ng pansin, makikita mong marami ka pa lang options para malutas ang iyong mga pinapasan sa  balikat.
6.     Magpunta sa pinagkakatiwalaang duktor. Maaari siyang magbigay ng mga medesina na makatutulong sa iyo na sugpuin ang pagkahumaling sa inumin at maglalahad sa iyo ng iba pang mga mahahalagang tips para malutasan ang alkoholismo.     

         Ang pagkalulong sa inumin ay tulad din ng iba pang mga adiksyon. Ito ay hindi lang makasisira ng iyong pagkatao pero makapagtitinag din ito ng relasyon  mo sa iyong pamilya at sa ibang mga tao. Hindi pa huli ang lahat mga tol! Simula na ng pagbabago.

Bilog ang Buwan

          Bilog ang buwan sa kalangitan ngayon. At tila heto na naman ako, pinagmamasadan kung bilog nga ba ito o quarter moon lang. Ewan. Habang nagmamatiyag ako sa kanyang hugis at sinag, bumabalik naman sa aking isipan ang kasabihan na, "Shoot for the moon. If you fail, you'll be one of the stars". Nakaka-inspire, hindi ba?
          Sana, hindi naman ako kakalibutan sa pagmamasid sa buwan. Naisip ko lang, paano kung biglang lilitaw si Angel Locsin sa harapan ko at mag-iiba siya ng anyo bilang isang lobo. Pagkatapos, tatalon siya sa isang sanga ng mataas na puno at siya'y uungol at ang background ay ang buwang hindi perfect ang pagkabilog. Siguro'y kukuha agad ako ng camera at kukunan siya ng picture.
          Paano kung lalabas sa eksena si John Lloyd, tapos lilipad siya nang mataas na mataas hangga't sa maabot niya ang buwan. Kukunin niya ito at ibibigay kay Angel. Tapos, biglang aandar ang music ng Mutya. Kikiligin ba ako sa kakornihan o kikilabutan?
         Tama na nga. Gisingin niyo na lang ako mula sa aking mga imahinasyon at harapin ang reality. Sana, sa totoong buhay, ma shoot ko talaga ang moon na 'yan. Kung hindi man, di bale, star pa rin naman ako, hindi ba?

Ibong Maya

Ang malamig na ihip ng hangin sa tahimik na kahapunan ay tila humehele sa akin.

Ang mga pagod kong mga mata ay nais pumikit habang

ang naririnig ko lamang ay ang mga huni ng mga ibong Maya.

Mabuti pa sila, dumadapo kung saan-saan, walang permanenteng tahanan, ngunit masaya.

Nais kong tumalon, nais kong humalakhak, ngunit parang di ko magawa.

Wari'y may pumipigil sa akin na lakarin ang mga daanan, tahakin ang mga agos ng tubig, akyatin ang mga bulubundukin.

Nais kong maging katulad ng mga Maya, maliit at simple, ngunit malaya.

Minsan, sa pagpikit ng aking mga mata, doon ko nasisilayan ang kalayaan.

Nakararating ako sa mga paroroonan na di ko inakalang matagpuan.

Minsan, doon mo nasisilayan ang nais mong makamit.

At pagmulat ng aking mga mata, ako'y nanalangin at ngumiti, magiging tulad ako ng Maya.

Evening Movie Date with The King's Speech

          One evening, my cousins and I watched The King's Speech at our sala when everyone was through with their teleseryes, especially our grandparents. We watched it in our laptop in which we attached the speakers in, turned off the lights, and voila, we had a mini theater in the middle of the quiet night.

          At first, the three of us were a little bored because there were a lot of plain conversations that tackle about royal hierarchies and the problem of one of the King's sons (played by Colin Firth) who had a speech defect. How could he be King if he had this dilemma? However, I realized that this disability was the main flavor that made the plot exciting to follow.

          I was not surprised why Colin Firth grabbed the best actor award because he was totally awesome and genius in portraying his role. The way he stammered such as not being able to said the words he longed to speak seemed natural. Sometimes, the conversations were just so long and extended that the impatient would get bore, adding to it that music was not at times incorporated in the background. I personally think the point why they did this was to focus on the meaningful script the characters were blabbing and highlight the impoverished words of the main actor. Nonetheless, as the scenes followed through, interesting acts were presented that something magical awakened my spirit on what would happen next. 

           No doubt, the costumes were really beautifully crafted and the vintage setting would transport you to Hitler's time. It's funny to notice the great contrast of their technology from the modern ones that we now enjoy. The props were so factual it's as if their era was just yesterday. Even though it's an old setting, the film gave off a vibe of freshness to me.

           The scenes were simple but the shots had a distinctly unique style that provided emphasis to the emotions communicated by the actors. As you listen to their voices and observe their actions, you would ponder on the issues addressed on the film such as power, leadership, and the country's battle for justice. For King George VI (Colin Firth), It had always been tough to be able for his voice to be heard because of his speech problem. To overcome this, he had to hire a personal speech therapist that would be on his side every time he speaks out his speech. The roller coaster ride relationship between the King and his therapist made the story a magnificent masterpiece that is a sure inspiration to everyone.

          Yes, I guess this film deserves the best picture award. Not only am I amazed with the cinematography and the story's creative flow, I am truly affected with the message it gave- that a disability or anything that we thought we lack is not an excuse for us not to reach our goals and dreams in life. Maybe my cousins and I should frequent this evening movie viewing since it was fun after all.

Mang Inasal for my Hungry Gut

         Sometimes, I'm wondering what's inside my stomach. After I eat something that would fill my hungry tummy, I would again be anxiously looking for food for the next hour or two. At times, I'm wondering if I have diabetes or something because I know there are three things evident on this disease: Polyuria (persistent urination), Polydipsia (excessive thirst), and the last one which could be my great dilemma, Polyphagia or insatiable appetite for food.
          Well, If I'm hungry, I'd really go out of my way to look for something to munch even if it's the last bread in the tupperware, or the cold spaghetti in the refrigerator. But I will not dwell on my eating dilemma for now. I'll speak about how to really satisfy my appetite whenever I'm in the city strolling and in the middle of nowhere, my stomach begins to rumble as if my intestines would like to stick out of my belly and independently grab a food on their own.
          A restaurant in Iloilo that would surely make my intestines calm down is definitely Mang Inasal. It is famous for its "unlimited rice" offer so you sure to feed yourself in the most satisfying way that you can. Its chicken barbecue comes in really large cut such as the Pecho and Paa part in which you can dip it in soy sauce with Calamansi. With the rice, I used to put some chicken oil in it so it becomes a Java rice (caution to hypertensive people though, too much oil and "asim" is bad for your health).

80 pesos, unlimited rice. Hmmm, yummy!!! Super busog!!!

          Whenever my barkada or family go out in the city of Iloilo, one of the really top choices of restaurants that we want to dine in is Mang Inasal. A hundred pesos is worth it for your craving and hungry tummy. My cousin even consumes 3-4 rice. That is why I hate myself because I can only manage until the second rice. And then, after I finish eating, I would then become hungry about 2-3 hours later so I'll search for some food kiosks that would alleviate my crazy gut.
          Ilonggos are proud of Mang Inasal because it has already many branches all around the Philippines and Pinoys love it. I guess the reason for its success is because "inasal" has become a culture in the nation's food tradition. I remember eating my first Mang Inasal Chicken at Robinson's Iloilo with my highschool friends. I'm really not sure if this is the first branch to open but what I'm truly certain is that, it was born here in the city of love.

Who wants an extra rice?

           Aside from the uniforms of the employees, I really love the Filipino vibe when you dine in Mang Inasal because you can see a lot of Pinoys from all walks of life come together and deliciously munch on their inasal with their bare hands. Simply, Hahanap-hanapin mo. I guess, my stomach's calling me to feed him again....grrrr.